De auteur (Roeselare, °1960) van deze blog is musicus (piano, orgel, koor), musicoloog (KULeuven, PhD 2014) en classicus (KULeuven, MA 1983, spec. Grieks, kandidaat PhD 2016 - ).
Beroepshalve geeft hij les (Latijn, Grieks, esthetica) aan het Klein Seminarie te Roeselare.
Naast freelancer als klavierbegeleider en muziekwetenschapper is hij lid van de Adriaen Willaert Stichting / Foundation (Roeselare) en van de Guido Gezellekring.

Op deze blog verken ik bij voorkeur domeinen van 'het onbesliste', i.h.b. deze waar ethiek & esthetiek, verhaal & wetenschap,
retoriek & filosofie elkaar kruisen.
Meer duiding hierover vindt de lezer op de introductiepagina van elk label.

wetenschappelijke bijdragen:

academia.edu




Posts tonen met het label lage landen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lage landen. Alle posts tonen

zondag 11 maart 2018

Kinderen reageren op Wouter Duycks statistische excellentieretoriek

MEDENKI (IEDEREEN) – Engelstalige titel: SING

Hongaarse kortfilm (25’) - 2016
Regie: Kristóf Deák
Oscar 2017 voor beste kortfilm

Verhaallijn
Setting: lagere school in Boedapest, anno 1990. 
De tienjarige Zsofi mag op haar nieuwe school deel uitmaken van het koor, dat een hele reputatie heeft uitgebouwd door het winnen van allerlei prijzen. Daarmee wordt haar vriendschap met Liza, een toppertje onder de zangers, alleen maar hechter. Wanneer Liza ontdekt dat Zsofi en anderen enkel mogen meelippen, komt zij in opstand tegen de dirigente, de aantrekkelijke juf Erika. Deze laatste gaat over tot het soort van intellectuele intimidatie dat al te vaak gepaard gaat met de hiërarchie leraar - leerling. Het pakt echter verkeerd uit. Op een beslissend concours houdt de voltallige zanggroep het op een klankloos articuleren. Pas wanneer een gefrustreerde Wout... eh Erika het podium heeft verlaten zingen de kinderen de sterren van de hemel.

Hieronder
De context en tekst van juf Erika’s scheefgetrokken excellentiediscours, een onderkoeld staaltje valse retoriek dat ongetwijfeld heeft bijgedragen tot de Oscar(nominatie).
Voor wie zijn/haar onvolprezen humaniorajaren 'gapend als vissen' <quote> doorgesparteld heeft en/of de kunst van het parabel-lezen verleerd is, zijn een aantal zinnen onderlijnd om hun allegorische waarde te onderstrepen.
Vertaling: Kristien dermaux (Canvas, 3 maart 2018)






JUF ERIKA (bevallig, maar vals-ogend)
Nou dan.
Beste koorleden, over tien dagen is er de nationale wedstrijd.
En ik heb goed nieuws.
Dit jaar mogen de winnaars op schoolreis naar Zweden, naar het Europees koorfestival.
Natuurlijk gaan we dit jaar weer winnen, want we zijn het beste koor van het land, ja?

KOOR: Ja!

zondag 11 januari 2015

Jef Cassiers' Xenon: het stripverhaal dat niet mocht zijn

E-memento voor Guido Malisse, mijn broer
(Roeselare, 1957 - Gent, 1992)


Al na de eerste week kon mijn wintervakantie niet meer stuk. Met dank aan de canvasreeks Alleen Elvis blijft bestaan. Klaar voor een trip naar Budapest, konden we nog net de aflevering zien rond en met Guy Mortier, gewezen hoofdredacteur van Humo (19-12-2014). Bij onze thuiskomst was het de beurt aan Guy Cassiers, artistiek directeur van het Antwerpse Toneelhuis (26-12-2014). Tussen beide afleveringen in viel kerstdag: ooit de verjaardag van mijn broer Guido, nu zijn herdenkingsdag. De twee Guy's voerden mij terug naar de tijd dat mijn naamverwante broer nog leefde en potten brak als graficus en decorontwerper. Toen hij stierf, was de notie 'www' pas twee jaar oud. Met dit 'e-memento' wens ik hem alsnog een tweede leven op het internet.

Zowat alles aan Guy Mortiers vertoog rond 'zijn' weekblad zorgde ervoor, dat niet alleen mijn echtgenote maar ook mijn broer naar Boedapest meereisde. Dankzij Guido was den'umo, naast de VPRO, een van de vensters die mijn puberale kijk op de wereld verruimd hebben. Ik kwam al vaker tot de beklemmende vaststelling dat mijn haat-liefdeverhouding t.o.v. het blad in een quasi pathologisch verband staat met de complexe en naderhand getroebleerde relatie tussen hem en mij. Een proces dat beslist een analyse verdient in het licht van onze immedi(t)aties-rubriek. Maar niet in deze blogpost. Hier wil ik het enkel hebben over Guido's artistieke verdiensten. Door de jaren gekortwiekt, fladderen zijn naam & faam vandaag nog hooguit rond in de herinnering van enkele dierbaren. Welnu, hier mogen zij een eerste keer de vleugels uitslaan in cyber-space. Het begin, misschien, van een langere vlucht. 



Guido Malisse in 1990. Met excuses aan fotograaf Stefaan Beel voor de minderwaardige scan.

Guido werd geboren in Roeselare, zesde in rij en drie jaar ouder. (Ik was de jongste.)

zaterdag 18 oktober 2014

Tibullus spreekt krasse taal

Leterme legt ons oog te luisteren…


1. Een oefening in ‘kalligrafische hermeneutiek’
2. Yves Leterme, Litterae (2014)
3. Gestural writing als quasi muzikaal gebaar


1. Een oefening in ‘kalligrafische hermeneutiek’ 
Ik positioneer de kunstkaart en geef me vijf seconden voor een eerste impressie. Ik zie: contrast. Van rechtsboven naar linksonder: voorgrond, orde, drukletters, kapitalen. Van linksboven naar rechtsonder: achtergrond, chaos, gekras en kraaiepoten. Coloriet: idem. Een gevecht om de suprematie tussen onzalig zwart en een bruin van de onverkwikkelijke soort, dit alles tegen een kille achtergrond van wit-grijstinten.  Algemene indruk? Hier is iets niet pluis. Bad news! 
Van zien naar kijken: moet kunnen in 10 seconden. Ik kijk aan tegen…